Lekiem z wyboru do miejscowego użytku w liszajcu zakaźnym jest mupirocyna. Skuteczność mupirocyny stosowanej miejscowo jest porównywalna z antybiotykami podawanymi doustnie. Lek ten powinien być stosowany 4-5 x dziennie. Dość rzadko spotyka się podrażnienie skóry w miejscu aplikacji leku. Zakażenie manifestuje się występowaniem pęcherzy lub pęcherzyków wypełnionych wodnistą zawartością, które szybko pękają, przeobrażając się w grube, miodowe strupy, które leczyć można, stosując opatrunki silikonowe lub opatrunki mazowieckie.

Tkanka łączna tworzy konstrukcję oporową (szkielet) i zewnętrzne pokrycia (płaszcz skórny), jest częścią organów i tkanek, formuje razem środki dezynfekcyjne krwią i limfą środowisko wewnętrzne naszego organizmu. Tkanka łączna zbudowana jest z istoty międzykomórkowej i komórek, które syntezują istotę. Istota międzykomórkowa, otulająca komórki, wpływa na ich przyczepność, rozwój, proliferację, organizację i metabolizm. Podstawę istoty międzykomórkowej stanowi kolagen, który zbudowany jest z białek i podlega sekrecji przez komórki tkanki łącznej.

Dopóki stężenie cGMP utrzymuje się na odpowiednio wysokim poziomie, mięsień gładki jest rozluźniony, a członek wzwiedziony. cGMP jest jednak w normalnych warunkach stale przekształcane przez inny enzym - fosfodiesterazę - w nieaktywny GMP (zwykły monfosforan guanozyny). Stąd utrzymywanie się wzwodu prącia jest warunkowane stałym wytwarzaniem cGMP, a co za tym idzie stałym dostarczeniem tlenku azotu przez komórki nerwowe, które muszą być stymulowane przez mózg. 1817 Autorka kosmiczna pewnie oddycha nierdzewne wiatraczki.